Scheiden van wonen en zorg: aanbieders van ouderenzorg in zwaar weer

Oosterkamp stelt dat de tarieven voor thuiszorg en zorg in verzorgings- en verpleeghuizen met circa 25 procent naar beneden gaan. En dat verzorgingshuizen, ook de exemplaren die recentelijk zijn opgeleverd, gebouwd zijn onder een bekostigingsregime dat inmiddels achterhaald is.

“Voor de exploitatie zijn zorgaanbieders aangewezen op de systematiek van zorgzwaartepakketten. De lichtere varianten worden vanwege het nieuwe beleid niet meer geïndiceerd. Dit betekent dat ouderen met een beperkte zorgzwaarte geen gebruik meer zullen maken van verzorgingshuizen. Gedeeltelijke leegstand is het gevolg en dat slaat een gat in de exploitatie. De vraag dient zich aan hoe die leegstand opgevangen kan worden.”

Om in het nieuwe bewind overeind te blijven heeft de langdurige zorg dringend behoefte aan innovaties en vernieuwing, stelt Hans Oosterkamp. “Het bekostigingsregime van de AWBZ is daarin weinig stimulerend geweest, zo niet blokkerend: ‘als het niet betaald wordt, doen we het niet’. Die houding is niemand kwalijk te nemen, maar het heeft de sector niet met het gezicht naar de maatschappij gezet. Nu er andere bekostigingsvormen gaan ontstaan, zowel op basis van de Wmo als in de private context, worden zorgpartijen uitgedaagd tot het creëren van nieuwe vormen. En vooral tot het creëren van nieuwe combinaties van diensten en zorg.

Ondersteuning om zo lang mogelijk thuis te kunnen wonen wordt een verantwoordelijkheid van gemeenten, maar primair van mensen zelf. Het wordt de norm om het betalen van zorg en ondersteuning via de particuliere weg te regelen. De door de overheid geregelde zorg is daarop een aanvulling, maar geen uitgangspunt meer waarop iedereen kan terugvallen. Private zorg, gebaseerd op klantprofielen waarin opleidingsniveau, inkomen en vermogen en interessegebieden een rol spelen, kan een groeiende bedrijfstak worden.”