Leidsche Rijn krijgt er kerkgebouw bij

Het gebouw moet mensen verbinden en dichter bij elkaar brengen. De twee kerkgemeenschappen uit Leidsche Rijn trekken al jaren met elkaar op en deelden een visie met het thema: 'De deur staat wagenwijd open voor iedereen.' Groosman won de prijsvraag met een open, toegankelijk huis voor Leidsche Rijn. Daarmee kwam voor architect Mark Siebers een droom uit. Siebers wilde altijd al eens een plek ontwerpen in nauwe samenwerking met de gebruikers. 

Het Maximapark wordt doorkruist door een weg waaraan zich in de 20e eeuw veel tuinders vestigden. De voormalige boerderijen, die hier nog steeds staan, bepalen de structuur van de oostelijke zijde van het park. De vorm van het eenvoudige en eigentijdse kerkgebouw is geïnspireerd op de historische schuurkerk; een geliefde bouwvorm voor gereformeerde kerkgenootschappen in de 19e eeuw. Het silhouet sluit hiermee naadloos aan op de agrarische sfeer van de directe omgeving, de kassen, de boomgaard en de schuren. 

Een belangrijk uitgangspunt voor het ontwerp was christelijke symboliek. De betekenis en vorm van het kruis komen zowel terug in de glazen gevel als in de plattegrond. De driedeling in het gebouw is een verwijzing naar de heilige Drie-Eenheid. De as van het lange toegangspad loopt door in de ontmoetingsruimte, waar mensen elkaar ontmoeten. Symbolisch is dit deel ‘de zoon’; door de zoon Jezus kom je tot de Vader (Johannes 14: 6). Aan de ene zijde van deze as is de zaal waar Gods woord gesproken wordt en aan de andere zijde de stilteruimte, een plek van bezinning, gebed en inspiratie.

Op de verdieping zijn diverse (vergader)ruimtes en een jeugdhonk gesitueerd. Deze worden tijdens de samenkomsten gebruikt door de kinderen die hier gedurende de dienst een eigen programma bijwonen. Door de glazen wand blijft de visuele verbinding behouden. Dankzij het voorportaal kunnen de ruimtes op de verdieping apart gebruikt en verhuurd worden. 

Het gebouw is bekleed met zwarte dakpannen met houten accenten ter plaatse van de entrees, kerkzaal en het luik bij de stilteruimte. Wanneer het luik open staat en achter het raam licht brand is het gebouw geopend.
Het interieur is sober vormgegeven met zwarte vloeren en witte plafonds. De wanden en het meubilair zijn bekleed met whitewashed houten latten. De enige kleur is het groen van het omliggend landschap wat weer terugkomt in de gordijnen, die de kerkzaal kunnen opdelen en afsluiten.

Twee oude kerkbanken uit de 19-eeuwse GKV kerk komen terug in de eigentijdse kerk.
Kenmerkend is de grote glazen pui die de grote zaal vult met daglicht. De grote openstaande taatsdeuren nodigen uit om naar binnen te gaan. Want het gebouw is een plek van ontmoeting waar de deuren altijd en voor iedereen wagenwijd open staan.