Blog

Op de bon

Jan Dirk Onrust, auteur van 'De Booswichtenclub', Het kwaad in een fluorhesje. 

De anti-verkeershuftercampagne was nog amper gestart of ik werd op een buitenweg aan de kant gezet. 'Zo meneer, weet u waarom we u staande houden?' vroeg de agent. 'Ja, ik reed een beetje te hard. Hoeveel kost me dat?' Ik had haast en wilde snel ter zake komen. 'U reed meer dan een béétje te hard,' zei de agent. 'U hoeft geen antwoord te geven, maar heeft u daar een verklaring voor?'

'Ja, ik zag u niet,' zei ik. 'Kan ik misschien pinnen?'

 

 

 


'Ik vind dat een heel fout antwoord, meneer,' zei de agent. 'U zegt eigenlijk dat u zonder controle gewoon maar uw gang zou gaan. Als iedereen die mentaliteit had, dan zou het een grote bende worden in ons land.' 'U doet alsof ik net een bejaarde heb beroofd,' zei ik. 'Ik reed 4 km te hard!' 'Nee, wel iets meer dan dat, meneer,' zei de agent. 'Weet u wel wat uw remweg is bij die snelheid? Vindt u zichzelf nou een verantwoorde motorrijder? Wat als er plotseling een tractor oversteekt? Die kunt u nooit meer ontwijken!'

 

Een product als elk ander

Op sommigen zal het optreden van de agent diepe indruk maken. Maar mensen van boven de zeven jaar ergeren zich rot aan zo'n verbaal pak billenkoek. Hun hele dag is erdoor verknald. En de agent zelf komt natuurlijk ook niet lekker thuis als hij met iedereen die hij tegenkwam heeft staan bekvechten. Veel prettiger voor iedereen zou het zijn wanneer de politie wat zakelijker optrad. Het geven van een bekeuring moet geen heksenjacht op hufters zijn, geen strijd tussen goed en kwaad, maar gewoon het afsluiten van een financiële transactie. Alsof je een stofzuiger verkoopt. Een snelheidsovertreding is tenslotte een product als elk ander. En er is een flinke markt voor, want velen rijden graag te hard en zijn best bereid daar wat voor te betalen. 

 

Maar politieagenten beseffen dat niet. Daarom brengen ze hun product zo allerbelabberdst aan de man. Bijvoorbeeld door stiekem met een camera in de struiken te liggen. Of door overtreders de les te lezen. Dat is net zoiets als een slijter die zijn klanten voor drankorgel uitscheldt. Ook moet een agent natuurlijk nooit willen weten waarom je te hard reed. De kassajuffrouw vraagt toch ook niet waarom je een zak aardappels koopt? Het beste is daarom de agenten een maandje stage te laten lopen bij een echt bedrijf, McDonalds of zo. Daar leren ze snel genoeg dat in de moderne democratie niet de wetgever, maar de markt regeert. En dat je klanten niet de les moet lezen, maar dat je naar ze moet luisteren.

 

Cadeautje

Met deze kennis op zak kunnen ze van de snelheidsovertreding een veel aantrekkelijker product maken. Bijvoorbeeld door bij een bekeuring nou eindelijk eens de foto van de overtreding te geven. Dat vinden mensen leuk. Helemaal mooi zou het zijn als je een boete vooraf zou kunnen betalen. Dus dat je vraagt om een bekeuring voor een snelheidsovertreding die volgend weekend pas gemaakt zal worden. 'Een bon voor 30 km te hard rijden op het klaverblad bij Utrecht? Komt voor elkaar, meneer', zegt de agent die het begrepen heeft. 'Is het een cadeautje of is het voor uzelf?'

 

uit: De Booswichtenclub, ANWB Media

 




Dit artikel komt uit Verkeerskunde

Deel dit artikel